آقای رییس جمهور!….

حیف اسلام که اینگونه ملامت می شود…دریغ از خدا که به خاطر سکوتش سرزنش می گردد…راستش اینها را که دیدم یاد علی افتادم….و خرماها، کاسه های شیر و نان و نمکهایی که می گذاشت و می گذشت….یاد چاههای تنهایی که امروز آنقدر بوی نفت می دهد که خلیفه را میل درد دل با ایشان نیست!

کاش فراموش نکرده باشید!…..

در آن لحظه از کلمه عدالت چندشم شد….از انصاف، حالم بهم خورد….از عاطفه شرم کردم….

راستی چه خبر از سهام عدالت؟…..

اینها هم سرشماری می شوند؟!….

آقای رییس جمهور!….

اینها از فلسطینیانی که سنگشان را به سینه می زنید بدبخت ترند…اینها چیزی ندارند که کسی اشغال کرده باشد…..

هرچه سفره نداشته شان را بو کردم، هیچ اثری از پول نفتی که قرار بود سر سفره ها بیاید نبود….

آقای رییس جمهور!….

افسوس می خورم که چرا این کودکان حتی به اندازه یک وجب از این سرزمین ۱.۶۴۸و۱۵۹ کیلومتر مربعی سهم ندارند!….

راستی یادم رفت بگویم!….کنار این خانواده بی خانمان، بنگاههای معامله کامیون و ماشینهای سنگین فراوان بود…کسانی که پورسانت هر معامله شان میلیونیست….و البته از این خانه ها برای اجاره دادن زیاد دارند…..نگران نباشید!…آن ۱۲۰ میلیون نفری را که به زیستن دعوت کرده اید می توانند شب را در این بیغوله ها سر کنند….

آقای رییس جمهور!….

راست می گویید…ملت ما در برابر تحریمها ایستاده است…چون چیزی برای از دست دادن ندارد….در عوض سلاحهای بسیاری برای بدست آوردن هست….

آقای رییس جمهور!….

می دانم وقتتان تنگ است….زیاد مزاحم نمی شوم….فقط یک سوال داشتم و آن اینکه آیا برق نیروگاه هسته ای بوشهر به این منطقه می رسد؟

چون کودک این خانه می گفت از بوی فانوسی که شبها زیر نورش درس می خواند سردرد می گیرد….